وطن من ايران

ای خطه ایران میهن ای وطن من
ای گشته به مهر تو عجین جان و تن من
دور از تو گل و لاله و سرو و سمنم نیست
ای باغ و گل و لاله و سرو و سمن من
ای خطه ایران میهن ای وطن من
تا هست کنار تو پر از لشکر دشمن
هرگز نشود خالی از دل محن من ، محن من
دردا و دریغا که چنان گشتی بی من
کز بافته خویش نداری کفن من
امروز همی گویم با محنت بسیار
دردا ، دردا دردا و دریغا وطن من ، وطن من
ای خطه ایران میهن ای وطن من

ايران زيبا

زاگرس 3

   2-1-1- گسل معکوس اصلى زاگرس (MZRF)

   گسل اصلي زاگرس با امتداد شمال باختري – جنوب خاوري(N130E) از مريوان (مرزغربي ايران با عراق) تا شمال بندرعباس به طول 1350 کيلومتر امتداد دارد. اين گسل در ناحية مريوان وارد خاک عراق مي‎شود و مجددا در ناحيه سردشت وارد ايران شده و از آنجا وارد خاک ترکيه مى‌شود.

   راستاي گسل زاگرس از مرز ترکيه تا خاور حاجي آباد بندرعباس، شمال باختري – جنوب خاوري (N130E) است ولي در اين پهنه پيچش مي يابد. از اين مکان به سمت جنوب، گسل زاگرس با درازاي 250 کيلومتر داراي روند شمال باختري – جنوب خاوري (N170E) است. اين بخش از گسل زاگرس به نام‎هاى خط عمان، گسل زندان و يا گسلة ميناب نيز ناميده مي شود. ساز و کار گسل زاگرس راندگي- فشاري است. شيب گسل در بخش با راستاي N130E، به سمت شمال خاوري (رانده شدن ايران مرکزي بر روي زاگرس) و در بخش N170E به سمت خاور شمال خاوري (رانده شدن مکران بر روي زاگرس) است. (آقانباتي، 1383(

   گسل اصلي زاگرس مشخص کننده مرز تصادم قارهاي حاشيه فعال ايران مرکزي (در شمال خاوري) و حاشيه قاره اي آفرو – عربي (کمربند چين خورده – رانده زاگرس) مي باشد (شکل 12).

   نخستين بار ريچـاردسون و ليس از آن به عنـوان زون راندگـى نام برده اند و گانسر (1960) آن را خط راندگى اصلىMain thrust line) ) مي نامد. فالکون (1976) از آن به عنوان راندگي زاگرس ياد مي کند.
   بربريان (c1976)، از آن رو که اين گسل از قطعات مختلف با شيب متفاوت تشکيل شده است، آن را گسل معکوس اصلي زاگرس ناميده است (Main Zagros reverse fault (MZRF)).

   اين گسل بر اثر کوهزايى کاتانگايى، در اواخر پرکامبرين شکل گرفته و در شکل‎گيرى حوضة زاگرس و در تغييرات ساختارى،رخساره‌اى، ريخت شناسي و لرزه اي طرفين خود مؤثر و کنترل کننده بوده است. اين روند، حد شمال خاوري سازند نمکي اينفرا کامبرين هرمز را مشخص مي سازد.

   به باور بربريان (1981 و 1994) زمينلرزه هاي زير مي توانند بر اثر فعاليت اين سامانه گسلي رويداده باشند :

   - زمينلرزه 5 ژانويه 1316 ميلادي گلپايگان با بزرگاي Mw=6.1 و شدت I0=VIII

   - زمينلرزه 5 ژوئن 1853 ميلادي ايزدخواست با بزرگاي Mw=5.4 و شدت I0=VII

   - زمينلرزه 11 ژوئن 1853 ميلادي با بزرگاي Mw=5.4 و شدت I0=VII

   - زمينلرزه ژوئن 1865 ميلادي داريان با بزرگاي Mw=5.9 و شدت +I0=VII

   - زمينلرزه 21 ژوئن 1965 ميلادي با بزرگاي Ms=5.0 و شدت I0=VI

   - زمينلرزه 28 آگوست 1973 ميلادي با بزرگاي Ms=4.8 و شدت I0=VI

   - زمينلرزه 11 نوامبر 1973 ميلادي با بزرگاي Ms=5.5 و شدت I0=VII

   - زمينلرزه 6 سپتامبر 1975 ميلادي با بزرگاي Ms=6.1 و شدت I0=VIII

   به اعتقاد يميني فرد و همکاران (2006) نمي توان هيچ فعاليت لرزه اي در ارتباط با فعاليت گسل معکوس اصلي زاگرس مشاهده کرد و به نظر نمي رسد که در حال حاضر اين گسل به عنوان يک روند جنباي مهم رفتار نمايد.

زاگرس 2

زاگرس

مقدمه

     زاگرُس رشته‌کوهی در غرب و جنوب ایران است. این رشته‌کوه از کرانه‌های دریاچه وان در کردستان ترکیه آغاز شده و تا استان‌های فارس و کرمان ادامه می‌یابد. دامنهٔ این رشته کوه به شمال عراق نیز امتداد دارد

بعضی معتقدند ریشه این نام اوستایی است. در زبان اوستایی زاگر Za-G'R' به معنای کوه بزرگ است. اما نظری نیز هست این است که این کلمه از نام مهاجران هند واروپایی ساکن در این منطقه معروف به ساگارتی گرفته شده. نام قدیمی این رشته‌کوه در زبان فارسی «پاطاق»که نام رشته کوهی معروف در استان کرمانشاه نیز هست بوده و پیش از آن «کهستان» (در عربی «جبال») و «پهله» بود.

واژه «زاگرس» یا «زاگروس» از بیش از هشت دهه پیش و از اواخر دوره قاجار از طریق ترجمه آثار نویسندگان اروپایی (و بعضا از زبان یونانی) وارد زبان فارسی شده و سپس بر روی نقشه ایران نیز گذاشته شد. ظاهراً حسن پیرنیا اولین کسی است که واژه زاگرس را در حاشیه صفحه ۲ کتاب خود بنام «تاریخ ایران از آغاز تا انقراض ساسانیان» آورده‌است. او خود تاکید نموده که اروپایی‌ها چنین (یعنی زاگرس) نامند.

بعد از نوشته پیرنیا بارها به اشتباه از زاگرس به نام کوه یا دره نامبرده شد که برداشت نادرستی است زیرا واژه زاگرس بخش گسترده‌ای از شمال غربی تا جنوب شرقی ایران را با بیش از ۲۴۰ نام از رشته کوه، دشت، دره، رود و شهر و بخش و روستا در استان‌های آذربایجان، کردستان، کرمانشاهان و اصفهان وبختیاری و خوزستان و بالاخره لرستان را شامل می‌شود.

واژه زاگرس در هیچ یک از کتابهای تاریخی و جغرافیایی یا مسالک و الممالک و نوشته‌های دوره اسلامی نوشته نشده‌است. در لغت‌نامه دهخدا یا دایرةالمعارف مصاحب نیز نکته‌ای مهم و اساسی در باره ریشه و اصل واژه زاگرس بیان نشده‌است.

محمد قزوینی در صفحه ۴۸ از جلد ۵ کتاب خود می‌نویسد: «زاگرس نام یونانی سلسله جبال غربی ایران مخصوصا بختیاری در غرب ایران است». در دانشنامه لاروس از زاگرس به کوتاهی به‌عنوان نام دره‌ای که نفت‌خیز است ذکر شده‌است.

در واژه نامه یونانی به آلمانی که سال ۱۸۸۶ در لایپزیگ به چاپ رسیده واژه Zagrio یا Zagros را به‌عنوان «کوهی در دوران ماد» به نقل از نوشته‌های استرابون و پولی بیوس آورده‌است.

در لغت نامه جغرافیایی Lexique géographique در زیر واژه و عنوان «زاگرو» (زاگرس) آمده‌است: «رشته کوهی است در آسیا که از شمال غربی به جنوب شرقی کشیده شده و ماد را از آْشور جدا می‌کند.» و نویسنده نام منابع خود را Ptolemeus, Polybios, Plinius, Strabo معرفی می‌نماید.

گریشمن باستان‌شناس فرانسوی در کتابش (ایران از آغاز تا اسلام ترجمه دکتر معین صفحه ۸۸) زاگرس را نام قبیله‌ای دانسته و می‌نویسد: «.. حرکت عمومی قبایل ایرانی هنوز به پایان نرسیده بود که قبیله سومی از قبیله‌های مهم ایرانی بنام « Zikirtu » یا «ساگارتی» بسوی نواحی شرقی تری رفته و مستقر شدند.

هرودوت نیز در نوشته‌هایش ( تاریخ هرودت ترجمه هدایتی صفحات ۵ و ۱۰ و ۲۱۱) از همین قبیله مادی صحراگرد با نام «ساگارتی» یاد کرده و می‌نویسد: «... قبیله‌های دیگر که صحراگردند از این قرارند: داین‌ها، ماردها، دروپیک‌ها و ساگارتی‌ها...».

دیاکونوف نیز در کتاب تاریخ ماد خود (ترجمه کشاورز صفحه ۲۴۸) در شرح حمله آشوری‌ها به پارسوا و نفوذ در خاک ماد به استناد کتیبه‌های خوانده شده می‌نویسد: «بطوری که در متن تصریح شده، آخرین نقطه لشکر کشی ظاهراً دژ مادی زاکروتی بود».

به استناد مطالب ذکر شده ریشه واژه زاگرس از زبان مادی یا اوستایی است و یونانی‌ها با افزودن "S" (س) به آخر آن این واژه را به شکل یونانی مبدل نمودند. لذا واژه زاگرس (همانند واژه بختیاری) هم نام کوه و دژ و هم ایل، قوم، قبیله و محلی از مادها بوده‌است.

ستاره قطبی

ستاره قطبی از معروفترین ستارگانی است که از سالها بیش راهنمای دریانوردان هوانوردان ومسافران بوده است و چه بسا مسافرانی که در دشت و جنگل راه خود را گم کرده بودند، با استفاده از این ستاره که نشان دهنده شمال است توانستند به سلامت به خانه‌هایشان برگردند. جدی یکی از ستارگان صورت فلکی دب اصغر است که در تمام سال در افق رویت است، جدی در انتهای صورت فلکی قرار گرفته است و تشخیص آن بسیار ساده است. جدی معروفترین و پر نورترین ستاره این صورت فلکی است و با نامهای ستاره قطبی و (α آلفا) معروف است.

قاره های زمین

 قاره های زمین

به گفته برخی از جغرافیدانان زمین دارای هفت قاره است. برخی دیگر از دانشمندان جغرافیایی تعداد قاره های سطح زمین را به دلیل در نظر گرفتن قاره ی اور آسیا که شامل دو  قاره ی اروپا و آسیا می گردد، شش قاره عنوان می کنند.

زاگرس

زاگرُس رشته‌کوهی در غرب و جنوب ایران است. این رشته‌کوه از کرانه‌های دریاچه وان در ترکیه آغاز شده و تا استان‌های فارس و کرمان ادامه می‌یابد. دامنه‌‌ی این رشته‌ کوه به‌ شمال عراق نیز امتداد دارد.

مکان یابی فضاهای سبز

انواع فضاهای سبز

فضاهای سبز در وهله نخست به فضاهای سبز و سطوح سبز، و در مرحله بعد به شهری و غیرشهری تقسیم میشوند.

تفاوت فضای سبز و سطوح سبز از نظر اکولوژیکی در این است که سطوح سبز (مثلاً زمین ورزشی چمنکاری شده) نمی تواند مانند فضای سبز شبه جنگلی در کاهش آلودگی صوتی مؤثر باشد و یا به نحو مطلوبی سبب کاهش دما شود

 براساس این تقسیم بندی، فضاها و سطوحی که با کاربری فضای سبز در شهرها ارتباط پیدا میکند، فضاهای سبز عمومی، نیمه عمومی و خیابانی و سطوح سبز عمومی، خیابانی و چمنهای ورزشی را شامل میشود. فضاهای سبز عمومی واجد بازدهی اجتماعی میباشد و برای عموم مردم برای گذراندن اوقات فراغت و تفریح قابل استفاده است و معمولاً پارک نامیده میشود. در واقع فضای سبز عمومی (اجتماعی) شامل فضاهای سبز عمومی مجهز به خدمات و تسهیلات میگردد. فضاهای سبز نیمه عمومی دارای بازدهی اکولوژیکی هستند اما تعداد استفاده‌کنندگان آنها محدود است. محوطه‌های باز ادارات، پادگانها و بیمارستانها، نمونه‌هایی از این فضا می‌باشند. فضاهای سبز خیابانی، درختکاری حد فاصل مسیرهای پیاده‌رو و سواره‌رو و همچنین فضاهای میادین و یا زمینهای پیرامون بزرگراهها و خیابانها را شامل میشود.

ArcGIS 9.3 شناخت نرم افزار

کانی

کانی‌ عبارت از عنصر یا ترکیبات شیمیایی همگنی است که بطور طبیعی در زمین یافت می‌شود. ترکیب شیمیایی کانی‌ها معین است، و معمولا متبلورند. خواص فیزیکی کانی‌ها در حدود مشخص ممکن است تغییر کند. هر کانی دارای مشخصات ویژه و انحصاری مانند سیستم تبلور ، سختی ، کلیواژ ، جرم مخصوص ، رنگ و... می‌باشد. در بعضی از کانی‌ها ، اتم بعضی از عناصر ساختمان بلوری قابل تعویض با اتم‌های هم اندازه از عناصر دیگر می‌باشد. به عنوان مثال می‌توان جانشینی آهن و منیزیم بجای هم در پیروکسن‌ها را نام برد.